Hennie

Power-Vrouw- Hennie | Léontine van Geffen-Lamers

Met Hennie Völker – Dieben kwam ik in contact via een opdrachtgever. Hennie was voorzitter van van het bestuur van de St.Erfgoed Oud Poelgeest in Oegstgeest. Ik had de opdracht gekregen foto’s te maken van het kasteel. Omdat er in deze serie vooral vrouwen tussen de 40 en de 50 geportretteerd zijn, kreeg ik een tip om ook een vrouw te fotograferen die ouder is dan de andere vrouwen in deze serie. Lange tijd heb ik zitten twijfelen wie ik daarvoor zou vragen. Tot dat ik een mail van Hennie voorbij zag komen. Toen wist ik het, zij hoort in deze serie!

Hennie Völker-Dieben was hoogleraar oogheelkunde en afdelingshoofd in het VUmc Amsterdam.

Power-Vrouw- Hennie | Léontine van Geffen-Lamers

Waarom koos je voor deze plek, het strand van Katwijk?

“Ik ben, misschien ook wel door mijn vak, geïntrigeerd door verschillende soorten licht. Aan zee schijnt er een ander licht dan door de bomen of in de bergen. Daarnaast vind ik het heerlijk om wijd te kunnen kijken.”

Wat doet deze plek met je?

“Het strand geeft mij ruimte en rust. Als ik vroeger terugkwam van een congres – ik ging altijd met het laatst mogelijke vliegtuig heen en met het eerste terug, want ik had thuis een gezin – dan had ik vaak een jetlag. Lopend over het strand ging die jetlag over. De dag voor mijn promotie liep ik op het strand om mijn zenuwen wat te temperen. Ik hou van de ruimte en de wind om me heen, dat maakt mijn hoofd leeg. En ik geniet van het prachtige licht dat er is. Er zijn wel duizend soorten licht. Onder een grijze wolk uit of er juist overheen. Licht op water, licht op golven, met witte koppen of zonder witte koppen, het is allemaal verschillend.”

Waarom koos je voor het Libretto uit de opera La Traviata?

“Opera’s tonen vaak een uitvergroting van gevoelens. Dat kan van alles zijn: mooie gevoelens, kwade gevoelens, liefdevolle gevoelens, haatgevoelens. In La Traviata is ook sprake van een uitvergroting van gevoelens. De hoofdpersoon in deze opera is Violetta, een vrouw die volledig gericht is op de ander. Alle andere personages zijn enkel met hun eigen belangen bezig. Wat mij in La Traviata aanspreekt is dat deze vrouw, die door de familie van haar geliefde te licht bevonden wordt om te trouwen met hun zoon, al haar bezittingen verkoopt om hem uit zijn financiële zorgen te halen. Zelfs nadat ze door hem wordt geschoffeerd, blijft ze zeggen: je zult nooit weten hoeveel ik van je hou, je zult het niet eens bevatten. Wat mij aanspreekt is het op de ander gericht zijn in plaats van op jezelf. Dienstbaarheid naar de ander.

Als arts doe je in feite hetzelfde. Je bent dienstbaar naar de ander, want welke zorgen je zelf ook hebt, de patiënt die voor je zit heeft een probleem en dat is voor hem of haar het centrum van het universum. Elke 7,5 of tien minuten opnieuw. Er is een jaar geweest dat mijn man en ik twaalf begrafenissen hadden, maar dat kon écht niet doorklinken in mijn spreekuren. Het gericht zijn op de ander, daar kan ik emoties bij hebben. Dat levert uiteindelijk meer op. Het geeft je zoveel meer voldoening dan alleen met je eigen agenda bezig zijn.”

Wat betekent kracht voor je?

“Kracht is door blijven gaan en doorademen. Wat er ook op je weg komt. Ik leerde als vrouwelijke arts dat ik soms moest buigen, maar wel met het idee: straks sta ik weer rechtop en dan heb ik toch bereikt wat ik wilde. Dat is moeilijk, je leert namelijk pas in de loop der jaren wanneer je moet meebuigen en wanneer je ‘het been gestrekt kunt houden’. Gelukkig kon ik dit als een soort spel zien, anders hou je zoiets niet vol.

Er zijn best moeilijke momenten geweest waar ik doorheen moest. Soms leek het vechten tegen de bierkaai. Ik kan helaas niet zeggen dat er in deze tijd al gelijkheid is voor werkende vrouwen ten opzichte van mannen. Waarom krijgen vrouwen in Nederland 14% minder salaris voor hetzelfde werk en met dezelfde opleiding? Waarom worden vrouwen mondiaal als minder waard beoordeeld dan een man? Geen idee. Ik zou dat andersom inschatten.”

Waarom bewonder ik Hennie?

Toen ik met Hennie een afspraak had om te fotograferen, leek het direct of de rest van de wereld er even niet meer was. We hebben uren gepraat: over emancipatie, werken, zorgen, hoe je dat als vrouw doet en hoe mannen dat (in onze ogen) wel of niet doen. Hoe dat ging in haar tijd en hoe het nu gaat. Hoe Hennie haar carrière vorm gegeven heeft, vind ik bewonderenswaardig. Ze wilde na haar artsenopleiding graag specialiseren, maar van de chirurgische richtingen kon ze er maar één kiezen. De hoogleraren van de andere specialismes namen destijds geen vrouwen aan voor de opleiding tot specialist. Gelukkig is dat inmiddels verleden tijd!

Hennie trouwde en kreeg een dochter. De combinatie werk en kinderen was voor vrouwen destijds ongewoon en volgens sommige mannen ongewenst. Voor mijn generatie is het inmiddels de normaalste zaak van de wereld als je als vrouw blijft werken, als je (ook) moeder bent. Dat was in de tijd van Hennie heel anders. Ze vond haar weg en wist zich staande te houden in het mannenbolwerk waarin ze werkte. Zij was een vrouw die een weg baande voor de vrouwen van mijn generatie. Ik kan daar alleen maar groot respect en dankbaarheid voor voelen.

Voor wie het Libretto uit ‘La Traviata’ van Giuseppe Verdi niet kent. Hier onder het fragment.

Het boek “PowerVrouwen in beeld” is nu te koop. Hierin is nog meer te lezen over deze PowerVrouw. Het boek is te koop via de webwinkel op deze site en via de officiële (online) boekwinkels.

 

2 reacties “Hennie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *